Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2013/10910 K.2014/2547

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanığın eşi M.. D.. C.. tarafından aleyhine açılan ve Ankara 10. Aile Mahkemesinde görülmekte olan boşanma davası sırasında, hakkında yalan tanıklık suçundan kamu davası açılıp yargılama sonucunda ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen U..

G..'in, suç tarihinde davacı tanığı olarak bilgi ve görgüsünün alındıktan sonra adı geçen tarafından verilen dilekçe ile beyanının gerçeğe aykırı olduğunu belirtmesi üzerine tekrar tanık sıfatıyla alınan beyanında daha önce alınan beyanının doğru fakat eksik olduğunu, sanığın telkinleri nedeniyle eksik ifade verdiğini belirtmesine karşın, U..

G..'in boşanma davası sırasında verdiği her iki beyanın birbiri ile uyumlu ancak ikinci ifadesinin daha ayrıntılı olduğu, bununla birlikte her iki beyanının da sanığın aleyhine olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın yalan tanıklık suçuna azmettirme suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilmeden yüklenen suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a- Uygulama maddesinin TCK'nın 38/1. maddesi delaletiyle 272/2. maddesi yerine, anılan Kanunun 37/2. maddesi delaletiyle 272/2. maddesi olarak gösterilmesi,

b- Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi,

c- Sanığa verilen sonuç cezanın adli para cezası olması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanamayacağının gözetilmemesi,

d- Sanık hakkında adli para cezasına hükmedilmesi nedeniyle koşulları oluşmadığı halde tekerrür hükümlerinin uygulanması,

e- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "05.04.2010" yerine "04.06.2010" yazılması,