Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2013/11220 K.2014/4777

uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İftira suçunun tek bir fiil ile birden fazla mağdura karşı işlendiğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında tayin olunan cezanın TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi, sanığın sahte olduğunu iddia ettiği senetteki imzanın kendisine ait olduğu imza incelemesi sonucunda anlaşıldıktan ve katılanlar hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kaçamaklı ikrarda bulunması iftiradan dönme sayılamayacağı halde hakkında TCK'nın 269/2. maddesi ile uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adlî para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun ve maddesinin TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri yerine aynı Kanunun 50/1-a maddesi olarak gösterilmesi,