Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2013/16042 K.2014/9164

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanığın suç tarihinde işlemiş olduğu kasten öldürmeye teşebbüs suçundan yürütülen soruşturma kapsamında verdiği beyanında; hakkındaki mahkumiyet hükmünün açıklanması geri bırakılan diğer sanık A.. Y.. ile ortak çocuklarının bulunduğu ve bu çocuğun adı geçen sanığın kardeşi ve aynı zamanda iftira suçunun da mağduru olan A.. B.. ve eşi T.. B.. üzerine kaydedildiğine ilişkin iddiasının savunma hakkı kapsamında bulunduğu gözetilmeden, unsurları oluşmayan yüklenen suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule ve uygulamaya göre de;

a- Sanığın hukuki anlamda tek bir fiil ile birden fazla mağdura karşı iftirada bulunduğunun iddia ve kabul edilmiş olması karşısında, TCK’nın 267. maddesi uyarınca verilecek cezanın aynı nev'iden fikri içtima hükmü gereğince anılan Kanunun 43/2. maddesi uyarınca arttırılması gerekirken, mağdur sayısınca ayrı ayrı uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

b- İftira suçuna ilişkin maddi eser ve delillerin uydurulmadığı gözetilmeksizin sanık hakkında TCK'nın 267/2. maddesinin uygulanması,