Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2013/2567 K.2013/6617

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanığın Cumhuriyet savcılığına dilekçe vererek, ... ve ... ... hakkında tehdit ve hakaret suçlarından şikâyetçi olması şeklinde gerçekleşen eylemde mağdurlar hakkında yürütülen soruşturma sonucunda yeterli delil elde edilememesi nedeniyle kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verildiğine göre sanığın iddialarını ispat edememesinin iftira suçuna vücut vermeyeceği, kollukta beyanı alınan ...'un anlatımı da dikkate alındığında sanığın iftira kastı ile hareket ettiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, yasal şikâyet hakkını kullandığı gözetilmeden yüklenen suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a) Sanığın tek bir ... ile birden fazla mağdura iftira etmesi karşısında TCK’nın 267. maddesi uyarınca verilecek cezanın TCK'nın 43/2. maddesi gereğince arttırılması gerekirken, mağdur sayısınca ayrı ayrı uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

b) Hüküm tarihinde yürürlükte olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK'nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenleme karşısında suçun niteliği, hükmolunan cezaların tür ve miktarı gözetilip dosyada bulunan adlî sicil kaydı da değerlendirilerek sanık hakkında anılan madde hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,