Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2013/586 K.2013/5463

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı ve ekindeki dava dosyası, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı “Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun”un 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkralar kapsamında bir bütün olarak incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan açılan davanın yargılaması sonunda kurulan mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 06.12.2012 tarih ve 2012/537 - 2012/14383 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 29.01.2013 tarihli itiraz dilekçesinde; “5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesinde: "Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir." yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden;

Sanığa atılı suçun işlenme tarihi, 10.06.2008'dir. Dosyada mevcut 25.11.2008 tarihli nüfus kayıt örneğinden anlaşılacağı üzere, sanığın doğum tarihi 01.07.1927'dir.

Sanığa ait 09.12.2009 tarihli adli sicil kaydından daha önce Şavşat Sulh Ceza Mahkemesinin 01.02.2006 tarih ve 2005/223-8 E-K sayılı ilamı ile TCK'nın 86/2, 62, 52/2. maddeleri uyarınca 100 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı, kararın kesinleşme tarihinin 02.03.2006 olduğu, daha önceden hapis cezasına mahkum edilmediği anlaşılmaktadır.

Sanığa verilen ceza, 10 ay hapis cezası olup bir yıldan daha az sürelidir. Yukarıdaki bilgiler doğrultusunda olayımızı değerlendirecek olursak; Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olan ve suçu işlediği tarihte altmışbeş yaşını bitirmiş bulunan sanığın mahkum olduğu bir yıldan az süreli hapis cezasının TCK'nın 50/1. maddede yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, TCK'nın 50/3. maddesine aykırılık teşkil etmekte olup, sanık hakkında kurulan hükmün bu nedenden dolayı bozulmasına karar verilmesi gerekirken, onanmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğunu” belirterek Dairemiz onama kararına karşı itirazda bulunmuştur.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ile Dairemiz arasındaki uyuşmazlık, sanık hakkında mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümünde hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın TCK'nın 50/1. maddesinde belirtilen seçenek yaptırımlardan birine çevrilme zorunluluğunun bulunup bulunmadığı ve bu hususun bozmayı gerektirip gerektirmediğine ilişkindir.

İtiraz, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkralar kapsamında bir bütün olarak incelendiğinde;

TCK'nın 50/3. maddesinde; “Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olmak koşuluyla, mahkum olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkum edildiği bir yıl ve daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, dosya içinde mevcut nüfus ve sabıka kaydı örneğine göre sanık ..., 01.07.1927 doğumludur. Adli sicil kaydına göre geçmiş mahkumiyeti yaralama suçundan dolayı TCK'nın 86/2, 62 ve 52. maddeleri uyarınca doğrudan hükmolunan 100 TL adli para cezası olup, hapis cezasına mahkumiyetinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Suç tarihi olan 10.06.2008 tarihi itibariyle de 65 yaşını doldurmuştur. Sanık hakkında mala zarar verme suçundan TCK'nın 152/1-c, 62 ve 51. maddelerince 10 ay hapis cezasına hükmolunmuştur.

Bu durumda TCK'nın 50/3. maddesinin emredici hükmü karşısında suç tarihinde 65 yaşını doldurmuş ve hapis cezasına ilişkin geçmiş mahkumiyeti olmayan sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın anılan maddenin 1. fıkrasında sayılan seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunlu olmaktadır.

Bu açıklamalar ışığı altında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görülerek kabul edilmiş ve aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.