Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2014/4039 K.2014/5622

Suçu ve suçluyu övmek suçundan sanık M.. D.. hakkında yapılan yargılama sonucunda sanığın beraatına dair Muğla Sulh Ceza Mahkemesinin 07.10.2008 tarihli ve 2008/301-657 sayılı kararının temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 08.05.2013 tarihli ve 2012/7521 esas, 2013/7133 sayılı ilâmı ile 6352 sayılı Kanunun Geçici 1/1-b maddesi gereğince kovuşturmanın ertelenmesi kararı verilmek üzere anılan kararın bozulmasını müteakip başlanılan yeni yargılama sonucunda, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının durmasına dair Muğla 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 23.10.2013 tarihli ve 2013/961-870 sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre 6352 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinde yer alan "31.12.2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı;

a) Soruşturma evresinde, 04.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine,

b) Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine,

c) Kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki düzenleme uyarınca sanık hakkındaki kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde durma kararı verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 04.02.2014 gün ve 2014/2669/8237 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.02.2014 gün ve 2014/51324 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

6352 sayılı Kanunun geçici 1/1-b maddesi uyarınca verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararı anılan Kanunun geçici 1/4, CMK’nın 223/8-2. maddeleri uyarınca durma kararı niteliğinde olsa da, düzenlemede yer alan açık hüküm ve düzenlemenin amacı nazara alındığında kararın “kovuşturmanın ertelenmesi” biçiminde verilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmakla;