KÜNYE
9. Ceza Dairesi 2015/11991 E., 2017/140 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Ocak 2017
- Mahkemesi
- Ağır Ceza
- Suç
- Uyuşturucu madde ticareti yapma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
287 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;
Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,
2-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;
Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş,
cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde belirtilen düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Adli sicil kaydına göre başkaca tekerrüre esas nitelikte sabıka kaydı bulunmayan sanığın tekerrüre esas alınan mahkûmiyetinin, TCK'nın 191/1. maddesi gereğince kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 25.09.2008 tarihinde verilen 6000 TL adli para cezasına ilişkin olup, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi ile aynı Kanunla 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7/2. maddesi uyarınca koşulları oluştuğu takdirde "davanın düşmesi" ve “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, lehe olan bu düzenleme ve TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca sözü edilen hükümlülüğün tekerrüre esas alınamayacağının kabulünde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 9. Ceza Dairesi, E. 2015/11991, K. 2017/140, 25 Ocak 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama