Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2015/16352 K.2015/6846

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık E.. U.. hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;

Hükmolunan adli para cezasının miktarı ve 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. maddesindeki temyiz sınırı karşısında hükmün kesin olması nedeniyle sanığın temyiz isteğinin CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanık E.. U.. hakkında tehdit, sanık K.. U.. hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyize gelince;

Hükümden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 65. maddesi ile mala zarar verme suçunu düzenleyen TCK'nın 152/1. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı "altı" yıldan "dört" yıla indirilmiş ise de; sanık K.. U.. hakkında anılan suç nedeniyle alt sınırdan temel ceza tayin edilmiş olması karşısında bu husus sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Temel cezaların tayini sırasında sanık E.. U.. hakkında uygulanan kanun maddesinin "TCK'nın 106/1." maddesi yerine, sanık K.. U.. hakkında uygulanan kanun maddesinin ise ''TCK'nın 152/1-a'' maddesi yerine "TCK'nın 257/1." maddesi olarak gösterilmesi,