Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2015/17060 K.2015/7465

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçundan sanık F.. U..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 6.000.00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 191/6. maddesi gereğince sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına,

sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması halinde cezanın infaz edilmiş sayılmasına dair İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.02.2007 tarihli ve 2005/809 esas, 2007/34 sayılı kararının infazını müteakip, hükümlünün denetimli serbestlik tedbirine uyduğunun anlaşılması sebebiyle açılan kamu davasının düşürülmesine dair İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2014 tarihli ve 2005/809 esas, 2007/34 sayılı ek kararını kapsayan dosya incelendi.

1- 19.12.2006 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun’la değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinde, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmamış olan sanık hakkında, hapis cezasına hükmedilmeden, bu maddenin ikinci fıkrası uyarınca sadece denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesi öngörüldüğünden; uyuşturucu madde kullandığını kabul etmeyen ve bu nitelikteki maddeleri kullandığı teknik yöntemlerle de tespit edilemeyen sanık hakkında sadece denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesi gerekeceği gözetildiğinde, İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.02.2007 tarihli ve 2005/809 esas, 2007/34 sayılı kararında,

2- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun'un 191/7. maddesi uyarınca, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması hâlinde mahkûm olduğu cezanın infaz edilmiş sayılacağı ve Cumhuriyet savcılığınca sadece yerine getirme fişi tanzim edilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyduğundan bahisle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi sebebiyle İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2014 tarihli ve 2005/809 esas, 2007/34 ek kararında isabet görülmediğinden bahisle,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 14.07.2015 tarih ve 2015/15008-48215 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.09.2015 tarih ve 2015/277971 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: