Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2015/1801 K.2016/3746

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- 10.09.2009 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen hükmün, süresinden sonra sanık .. ... tarafından 24.09.2009 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, anılan sanığın temyiz isteğinin CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanıklar ... ..., ... ...., ... ...., ... .... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükümlere ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerini iptal eden Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Sanık .. ...'in bir suç işleme kararının icrası kapsamında 19.03.2008 ve 01.04.2008 tarihlerinde yakalanan uyuşturucu maddelerle ilgili eylemlerinin TCK'nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suçu oluşturduğu ve cezasının anılan madde uyarınca arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

3- Sanık .. .... dışındaki tüm sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyize gelince;

A- Sanıklar ... ..., .... ...., .... .... yönünden;

Sanıklarda herhangi bir uyuşturucu madde ele geçirilmediği, kullandıklarını belirttikleri maddenin ele geçirilememesi nedeniyle uyuşturucu olup olmadığının tespit edilemediği gibi teknik yöntemlerle bu maddeleri kullandıklarına ilişkin tıbbi bir bulgunun da belirlenmediği, sanık .... .... uyuşturucu madde kullandığı yönünde savunmada bulunmuş ise de; bu şekildeki savunmasının "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan kurtulmaya yönelik olabileceği, sanıklar ... ... ve .... .....'ün soyut ikrarları dışında sanıkların kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediklerine ilişkin şüpheden uzak ve yeterli delil olmadığı gözetilmeden, yüklenen suçtan beraatleri yerine, mahkûmiyetlerine karar verilmesi,

B- Sanıklar ... ..., ... .., .. .. yönünden;

Sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanıkların bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanıklar hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanıklar bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlememiş ise, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanıklar hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına",

b) Sanıklar bu suçu, daha önce işledikleri suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesinde zorunluluk bulunması,