Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2015/2895 K.2016/6062

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın yokluğunda verilen 29.05.2008 tarihli kararın mahkemede bildirdiği son adresi yerine kollukta bildirdiği adresine yapılan tebliğinin usulüne uygun olmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin 20.04.2010 tarihli dilekçesinin süresinde yapılmış bir temyiz talebi niteliğinde bulunduğu, bu hali ile mahkemenin 22.03.2010 tarihli kararının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek 29.05.2008 tarihli hükmün incelemesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2012 tarihli ve 2011/785-2012/101 sayılı kararında da açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın,