Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/2315 K.2020/1805

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın suç tarihi itibariyle kuyumculuk ve cep telefonu ticareti işiyle uğraştığı, 2009 yıllarını kapsayan inceleme döneminde sanığın ödünç para verme suretiyle tefecilik yaptığı iddiasıyla açılan kamu davası açıldığı ve sanık hakkında beraat hükmü kurulduğu görülmüş olup;

Sanık hakkında hazırlanan vergi tekniği raporu kapsamında ifadesine başvurulan tanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’ın sanıktan komisyon karşılığı para aldıklarını veyahut sanığın iş yerinden altın alışverişi yapmadıkları yönünde beyanda bulundukları, bu tanıklardan mahkeme önünde ifadesine başvurulan ..., ..., ... ve ...’nün çelişkili beyanları, 25/07/2013 tarihli düzenlenen kolluk araştırma tutanağında sanığın tefecilik yaptığı bilgisine ulaşılması, 01/02/2012 tarihli bilirkişi raporu ve vergi tekniği raporu göz önüne alındığında suçun tüm yasal unsurları ile sübut bulduğunun anlaşılması karşısında; tefecilik suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Gerekçeli kararda hatalı olarak gösterilen suç tarihinin tanık beyanıyla tespit edilen nakit ihtiyacının karşılanması için POS çekim işleminin yapıldığı son tarih olan 03/04/2009 olarak gösterilmemesi,