Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/3630 K.2020/2566

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

19.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanunun 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde - fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında, TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü nazara alınarak, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesi gereğince denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde açıklanabilmesi için, mahkemece öncelikle duruşma açılıp 5271 sayılı CMK'nın 195/1. maddesine göre yokluğunuzda karar verilebileceği ihtarını içeren usulüne uygun meşruhatlı davetiye çıkarılarak duruşmaya çağrılması gerekirken, CMK'nın 195. maddesi şerhi eklenmeden usulüne uygun olmayan davetiye ile yetinilmesi suretiyle CMK'nın 231/11. maddesi gereği sanığın yokluğunda hükmün açıklanmasına karar verilerek, sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve Esas 2014/140, Karar 2015/85 sayılı iptal Kararının 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması ile 15.04.2020 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılması lüzumu,