Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/3676 K.2020/1044

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması,

bu bağlamda müşteki ... ve ...'ın sanıktan farklı tarihlerde fındık karşılığı borç para alıp karşılığında borcunu ödeyemeyince senet verdiklerini, sanığın da müştekilere vermiş olduğu parayı arsa satımı anlaşması karşılığında verdiğini savunması karşısında, maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması ve sanığın faiz karşılığı ödünç para verip vermediğinin kesin olarak belirlenmesi amacıyla, kolluk marifetiyle sanığın tefecilik yapıp yapmadığı hususunda araştırma yaptırılması, vergi mükellefi olduğunun belirlenmesi halinde ve gerektiğinde hakkında vergi inceleme raporu düzenlettirilmesi,

alacaklı olduğu icra takip dosyalarının tespitiyle onaylı birer örneğinin dosya arasına alınması varsa takip borçlularının tanık sıfatıyla dinlenilmesi, sanık müdafii tarafından da beyan edilen müştekiler ile sanık arasında icra takibi olup olmadığının araştırılarak mevcut olması halinde icra takip dosyalarının incelenerek denetime imkan sağlayacak şekilde bir örneğinin dosya arasına alınması,

ihbar eden ... isimli şahsın kimlik bilgilerinin tespiti ile tanık sıfatı ile bilgi ve görgüsüne başvurulması sonrasında sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,