Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/4314 K.2020/673

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Tefecilik suçu ile korunan hukuki yarar ve bu bağlamda suçun topluma karşı işlenen suçlar bölümünde düzenlenmiş olması karşısında, bu suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamı, diğer bir ifadeyle kamu olduğu, eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin suçun mağduru değil, zarar göreni olacağı nazara alınarak, sanık ... hakkında tek suçtan hüküm kurulup zincirleme suç nedeniyle TCK'nın 43. maddesi uygulanmak suretiyle tek suçtan hüküm kurulması yerine, tefecilik suçundan beş kez zaman aşımı nedeniyle düşme ve bir kez mahkumiyet kararı verilmesi kanuna aykırı ise de;

Sanığın işlediği iddia edilen zincirleme tefecilik suçunun. 5237 sayılı TCK'nın 241/1. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 12 yıllık ilaveli zaman aşımına tabi olduğu, dava konusu somut olayda son ödünç para verme eyleminin 2007 yılında meydana geldiği,

kesin olarak saptanamaması nedeniyle sanık lehine değerlendirme yapılarak suç tarihinin 01.01.2007 olarak kabul edilmesi gerektiği ve belirtilen tarih ile temyiz inceleme günü arasında 12 yıllık ilaveli dava zaman aşımı süresinin gerçekleştiği anlaşıldığından hükmün 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca ayrı ayrı BOZULMASINA,