Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/4795 K.2021/1274

Tefecilik suçundan mahkumiyet

Dosya incelendi; Sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından açılan kamu davasında Hazinenin CMK'nın 237. maddesi kapsamında doğrudan suçtan zarar görmesinin söz konusu olmadığı ve mahkemece usulsüz verilen katılma kararının da temyiz hakkı vermeyeceği, hükümleri temyiz etme hakkı bulunmadığı anlaşılmakla vekilinin bu suçlardan temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1 maddesi de gözetilerek CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, İncelemenin sanık müdafiinin sanık hakkında tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre 01/08/2010 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığına 01/01/2009 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiş, belirlenen 2 yıl 6 ay hapis cezasından 1/6 oranında indirim yapılırken 2 yıl 1 ay hapis cezası yerine 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasa'nın 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine karar verilmiş ise de, bu hususun ve sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olup kazanılmış hakka konu olmayan Türk Ceza Kanunu'nun 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmolunmamasının Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas 2015/85 Karar sayılı ilamı da gözetilerek infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.