Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/5012 K.2020/2462

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması, kişiler arasında doğmuş bir alacak borç ilişkisine dayanmayan kazanç elde etme amaçlı ödünç para verme eylemlerinin tefecilik suçu kapsamında bulunması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması;

bu bağlamda maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından, sanığın tefecilik yapıp yapmadığı hususunda kolluk araştırması yaptırılması, alacaklı olduğu icra takip dosyalarının tespitiyle varsa takip borçlularının tanık sıfatıyla dinlenmesi ve sanığın vergi denetmeninin baskı altında tanıkların ifadesini aldığını ifade ettiği nazara alındığında, savunmada ileri sürülen hususların tesbiti ve değerlendirilmesinin sağlanması amacıyla vergi tekniği raporunda ifadesine başvurulan tanıkların duruşmaya çağrılarak bizzat hakim huzurunda dinlenilmesinden sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken,

eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,