Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/5538 K.2021/2077

Dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Katılan Maliye Bakanlığı vekilinin sanıklar ..., ..., ... ile ... hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik ve sanık ... müdafii ile sanık ..., sanık ... ve sanık ... kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; Sanıkların, iş yerinde herhangi bir alışveriş yapılmadığı halde, alışveriş yapılmış gibi kendisine para ihtiyacı nedeniyle başvuran şahısların hamili oldukları kredi kartları ile POS cihazı aracılığıyla işlem yapıp, gerçek olmayan bu alışveriş tutarlarından belli bir komisyon alınması suretiyle tefecilik suçunun işlendiği iddia edilen somut olayda;

Maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek biçimde ortaya çıkarılabilmesi amacıyla; vergi mükellefi olan sanıklar haklarında vergi incelemesi yaptırılması, POS cihazından alışveriş yaptığı tespit edilen kişilerin tanık sıfatıyla dinlenilmesi,

sanıklara ait suç tarihlerini kapsayacak şekilde tüm ticari defter ve kayıtlar üzerinde Sayıştay emekli denetçilerinden ve mali müşavirlerden oluşacak bilirkişi kurulundan rapor alınması keza Anayasa'nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34/1, 230/2 ve 289/1-g maddeleri uyarınca mahkeme kararının sanıkları, katılanı, Cumhuriyet savcısını ve herkesi tatmin edecek, Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde olması,

Yargıtayın gerekçelerde tutarlılık denetimi yapması ve bu açılardan mantıksal ve hukuksal bütünlüğün sağlanması için kararın dayandığı tüm verilerin, bu veriler sonucunda mahkemenin ulaştığı kanaatin, iddia, savunma ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması gerektiği,

30/10/2014 tarihli bilirkişi raporunun sanıkların 01/01/2011-24/11/2012 tarihler arası eylemlerinin tefecilik faaliyetine uymadığı değerlendirmesi karşısında bilirkişi raporunun neden mahkumiyet hükmüne dayanak alındığının anlaşılamadığı,delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden gerekçesiz beraat ve mahkumiyet hükümleri kurulması,