Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/616 K.2020/1448

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkeme hükmünün mühürsüz olması mahallinde giderilebilir eksiklik olarak kabul edilmiş, Adana 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/07/2014 tarihli ve 2012/1140 Esas, 2014/572 Karar sayılı ilâmında sanık hakkında Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan verilen mahkumiyet hükmünün tefecilik suçundan ayrı bir suç olduğu ve işbu dava yönünden mükerrer yargılama teşkil etmeyeceğinin, diğer yandan savunma tanıkları ... ... ve ... ...'ın beyanlarının alındığı ve tanık ...'in dinlenilmesi talebinin gerekçelendirilmiş olduğunun anlaşılması karşısında,

diğer mahkeme dosyasının getirtilip incelenmemesi ve sanığın savunma hakkının kısıtlanması yönünde tebliğnamedeki bozma isteyen düşüncelere iştirak edilmemiş, TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve E. 2014/140, K. 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün bulunmuş, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/06/2007 tarihli ve 2007/10-108 Esas-2007/152 Karar sayılı ilamında belirtildiği gibi, yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi,