Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/7302 K.2021/638

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Katılan ... vekilinin 07/02/2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 17/02/2014 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, süresinde yapılmayan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, incelemenin katılan ... vekilinin sanık ... hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan kurulan beraat, sanık ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan kurulan beraat hükümleri ile sanık ... hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne,

sanık ...'ın ise kendisi hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazları ile sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan ve sanık ... hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa yüklenen görevi kötüye kullanma suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesine göre 8 yıl asli zamanaşımı süresine tabi olduğu, zamanaşımını kesen son işlem olan 22/11/2012 ve 11/01/2012 tarihli sorgular ile temyiz inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği, zamanaşımını kesen başka sebebin de bulunmadığı anlaşıldığından, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddeleri gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE

2-Sanık ... hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Haczedilen malın niteliği de dikkate alınarak, İcra Müdürlüğü’ne herhangi bir bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzun kaybolmasına neden olan sanığın eyleminin, TCK’nun 289/3. madesinde tanımlanan suçu oluşturacağı gözetilmeden, sanık hakkında aynı Kanun'un 289/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanık hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, adli para cezasına esas alınan tam gün sayısı ile uygulama maddesi olan TCK'nın 52/2. maddesinin hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Hükümden sonra 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına karar verilmesi,

Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 23/11/2010 tarihi yerine 07/12/2010 olarak belirtilmesi suretiyle CMK'nın 232/2-c. maddesine muhalefet edilmesi,