KÜNYE
9. Ceza Dairesi 2020/8210 E., 2021/2191 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Nisan 2021
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
Karar Metni
315 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Dairemizin 17/11/2020 tarihli 2020/4628 Esas, 2020/2031 Karar sayılı kararında ayrıntılı olarak açıklandığı üzere. POS tefeciliğinde failin kastı, tefecilik suretiyle yarar sağlamaya dönük olup, amaç suç tefeciliktir.
Fail, amaçladığı bu suçu işleme yolunda birden fazla hareket gerçekleştirmekte ve bu hareketlerden alacağını teminatlı hale getirmeye dönük bir kısım hareketlerle 5464 sayılı Kanun'nun 36. maddesinde tanımlanan suçu da işlemekte ise de söz konusu birden fazla hareket, hukuksal anlamda "Tek bir fiili" oluşturmaktadır.
Türk Ceza Kanunu'nun 44. maddesi ile kanun koyucu "Erime sistemini" benimsemiş olup, POS tefeciliğinde failin suç yolunda gerçekleştirdiği bir kısım hareketlerle işlediği 5464 sayılı Kanun'un 36. maddesine muhalefet suçu, kastının dönük olduğu tefecilik fiilindeki teklik nedeniyle, bu fiilin içinde erimektedir.
Bu açıklamalar ışığında, 5464 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan da kamu davası açıldığı halde bu suçtan "Ceza verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi gerektiği gözetilmeden bu suç yönünden hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, zamanaşımı süresi içinde mahallinde her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüştür.
Sanık ... hakkında tefecilik suçundan kurulan hükmün katılan kurum vekilinin temyiz talebi ile yapılan incelemede;
Sanık ...'a tayin olunan temel cezada zincirleme suç nedeni ile artırım yapılıp takdiri indirim neticesi sonuç cezanın 2 yıl 1 ay hapis yerine yazılı şekilde 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının; Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı gözetilerek infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmekle;
Yargıtay 9. Ceza Dairesi, E. 2020/8210, K. 2021/2191, 13 Nisan 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama