Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/8622 K.2021/2130

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması,

bu bağlamda maddi gerçeğin tereddüde yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması bakımından, vergi tekniği raporu kapsamında vergi müfettişi tarafından beyanlarına başvurulan ancak yargılama aşamasında dinlenilmeyen tanıkların ifade tutanaklarının getirtilmesi,

şahısların mahkeme huzurunda dinlenilmesi ve gerçekten alışveriş yapıp yapmadıklarının tespit edilmesinden, komisyon ödeyip ödemediklerinin sorulmasından, suç tarihinin belirlenmesi açısından çekimlerin hangi tarihte yapıldığının tespit edilmesinden sonra hasıl olacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,