Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/8658 K.2021/2217

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması karşısında; dava konusu olaya ilişkin maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından, sanığın müdürü olduğu suça konu işyeri hakkında vergi incelemesi yaptırılması, icra müdürlükleri nezdinde sanığın alacaklı olduğu takip dosyalarının araştırılıp varsa borçluların faiz karşılığı sanıktan ödünç para alıp almadıkları hususunda tanık olarak beyanlarına başvurulması ve hasıl olacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de ;

a)Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 31/03/2011 yerine 09/06/2015olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/2-c maddesine muhalefet edilmesi,

b)TCK'nın 62. maddesinin uygulanmaması konusunda sanığın sosyal ilişkileri, cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri, suçunu inkar ederek pişmanlık duymaması gerekçe gösterilirken, sanık hakkında TCK'nın 51/1 maddesi gereğince verilen erteleme kararında sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği hususunda oluşan olumlu kanaatin gerekçe gösterilmesi suretiyle çelişki yaratılması,

c)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,