Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/8996 K.2021/2428

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması,

kişiler arasında doğmuş bir alacak borç ilişkisine dayanmayan kazanç elde etme amaçlı ödünç para verme eylemlerinin tefecilik suçu kapsamında bulunması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması karşısında maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması,

suç tarihi ve zincirleme suç hükümlerinin tespiti açısından, ... ve ...'nin hangi tarihte faiz karşılığı sanıktan ödünç para alıp almadıkları konusunda yeniden tanıklığına müracaat edilmesi, başlangıçta faiz anlaşması yapılıp yapılmadığının sorulması ile ...'ın soruşturma aşamasında kollukta verdiği ifadesinde sanıktan iki yarım Cumhuriyet altını karşılığında 3.000 TL'lik senet verdiğini,

yargılama aşamasında ise 1.200 TL para karşılığında 3.000 TL'lik senet verdiğini beyan etmesi karşısında ifadeleri arasında çelişkinin giderilmesi ile tüm bu hususların sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,