Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/10327 K.2023/7262

6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un geçici ikinci maddesi uyarınca hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üç bin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyiz edilmeyeceği anlaşıldığından sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

Sanık hakkında cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2011 tarihli ve 2010/273 Esas, 2011/458 Karar sayılı kararı ile sanığın, cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası ile 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına;

sekizinci fıkrası uyarınca 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına; yedinci fıkrası uyarınca bu aşamada erteleme ve seçenek yaptırımlara ilişkin hükümlerin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

2. Sanık hakkında denetim süresinde Adana 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.05.2014 tarihli ve 2013/627 Esas, 2014/487 Karar sayılı kararı ile ticari maksatla bandrolsüz sigara bulundurmak suçundan 4733 sayılı Kanun’un sekizinci maddesinin dördüncü fıkrası ile 62 ve 50 nci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 320,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına sanığın deneme süresi içinde yeniden suç işlediği görülmekle gereğinin takdir ve ifası için karar kesinleştiğinde mahkemesine ihbarda bulunulmasına, karar verilmiştir.

3. Adana 1. Asliye Ceza Mahkemesi kararının kesinleşmesi üzerine Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesine ihbarda bulunulmuş ve Mahkemenin 20.05.2015 tarihli ve 2014/518 Esas, 2015/331 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına, sanığın; a) Cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 102 nci maddesinin birinci fıkrası ile 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, b) Kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği Kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkeme, "...sanık mahkememiz 2010/273 esas 2011/458 karar sayılı hükmümüzün kesinleşme tarihi olan 23/03/2012 tarihinden itibaren 5 yıllık deneme süresi içerisinde yeniden 28/02/2013 tarihinde yeniden suç işlediği Adana 1 ASCM nin 2013/627 esas 2014/487 karar sayılı hükmü ile sabit olduğundan mahkememizin önceki hükmünün açıklanmasına karar verilmiş ve açıklanmıştır. Sanık deneme süresi içerisinde yeniden kasten suç işlediğinden ve sanığın pişman olmadığa kanaat getirildiğinden sanığa verilen cezaların aynen infazına karar verilmiş ertelenmemiş ve diğer tedbir cezalarına çevrilmemiştir..." şeklindeki gerekçesiyle sanığın mahkumiyetine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

A. Kasten Yaralama Suçuna Yönelik Temyiz İsteği Yönünden

6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un geçici ikinci maddesi uyarınca hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üç bin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığı anlaşıldığından sanığın temyiz isteğinin reddine karar vermek gerekmiştir.

B. Cinsel Saldırı Suçuna Yönelik Temyiz İsteği Yönünden

1. Yargılama sırasında toplanan deliller, olayın oluş şekli, sanık savunmaları, katılan beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın ön koltukta oturan katılan ...'e yönelik cinsel duygularını tatmin amacıyla kolunu okşamak şeklindeki eyleminin; ani, kısa süreli ve kesintili gerçekleşmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'nun 6545 sayılı Kanun ile değişik 102 nci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçunu oluşturduğu anlaşılmıştır.

2. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 102 nci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

3. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca 20.05.2015 olan mahkumiyet tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

A. Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz İsteği Yönünden Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.05.2015 tarihli ve 2014/518 Esas, 2015/331 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz İsteği Yönünden Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.05.2015 tarihli ve 2014/518 Esas, 2015/331 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,