Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/10649 K.2024/5007

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/1-1.cümle, 53. maddeleri ve 109/2, 109/3-f, 109/5, 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.10.2015 tarihli ve 2015/138 Esas, 2015/270 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan aynı Kanun'un 103/1., 53. maddeleri uyarınca teşdiden 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109/1, 109/3-f, 109/5, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Katılanların ve tanıkların ifadelerinin kendi içinde ve birbiriyle çelişkili olduğuna, görgüye dayalı bilgileri olmamasına rağmen görmüş gibi anlattıklarına, katılan mağdurenin ifadesinin alınamadığına, sanık hakkında tüm bu şüpheye rağmen haksız şekilde mahkûmiyet hükümleri kurulduğuna ve saire ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Mağdure hakkında Atatürk Üniversitesi tarafından 09.03.2015 tarihinde düzenlenen sağlık kurulu raporunun hükme esas alınmaya yeterli olmadığı anlaşıldığından, İlk Derece Mahkemesince mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek kendisinde akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı, varsa bu durumun hekim olmayanlar ile çevresinde yaşayanlar ve kendisini tanıyanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, olayın hukuki anlam ve sonucunu algılayıp algılayamayacağı, fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olup olmadığı,

beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği hususlarında ayrıntılı rapor alındıktan sonra toplanacak delillere göre, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Açıklanan nedenle Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR