Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/11444 K.2024/6801

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/1, 103/4 ve 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103/1, 103/4, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Özetle; kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, dava dosyasında somut ve inandırıcı delil bulunmadığına, fazla ceza tayin edildiğine, 5237 sayılı Kanun’un 103/4. maddesi uyarınca arttırım yapılırken makul gerekçe gösterilmediğine, kararın bozulması talebine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine karar verilmiştir.

2. Ancak; olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma ve tüm dosya içeriğine göre sanığın atılı suçu cebir veya tehditle gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden koşulları oluşmadığı halde 5237 sayılı Kanun'un 103/4. maddesi uyarınca artırılması suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuş, bu nedenle Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, Üye ...'nin karşı oyu ve oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.07.2024 tarihinde karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY

Sanığın, mağdurenin yengesinin kardeşi olduğu ve yengesinin evinde misafir olarak kaldığı, aynı binada üst dairede kalan mağdurenin olay günü yengesinin oturduğu daireye giderek kapıyı çaldığı, kapıyı sanığın açtığı ve mağdureyi içeriye aldığı, evde kimsenin bulunmamasını fırsat bilen sanığın mağdurenin pantolonunu çıkarttığı, kendi pantolonunu da çıkartarak cinsel organı ile mağdurenin cinsel organına temas ettiği, vücudunu emdiği, mağdurenin ağlaması ve bağırması nedeniyle eylemini daha ileri safhaya götürmeden sonlandırdığı, eylemi gerçekleştirmeden önce ve gerçekleştirdiği sırada, suç tarihinde sekiz yaşı içerisinde bulunan mağdureye bağırarak ve vurarak üzerinde cebir ve tehdit uyguladığı iddiasıyla açılan davada, sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

Suçun sübutu noktasında sayın çoğunluk ile aramızda görüş ayrılığı bulunmamaktadır. Ancak, cinsel istismar eyleminin cebir kullanılarak gerçekleştirildiği kanaatine vardığımdan bozma gerekçesi yerinde değildir.

Olayın intikali ve gerçekleşme şekli, mağdurenin olayın oluş ve gelişimine uygun aşamalarda özde değişmeyen samimi anlatımları ve tüm dosya kapsamı gözetilerek sanığın, suç tarihinde sekiz yaşı içerisinde bulunan mağdureye karşı tokat atmak suretiyle cebir kullandığı anlaşıldığından, sayın Mahkemenin kabulünde ve sanığın cezasının 5237 sayılı Kanun'un 103/4. maddesi uyarınca arttırılmasında kanuna bir aykırılık bulunmamaktadır. Hükmün bu yönüyle bozulmasına dair sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.