Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/11648 K.2024/6802

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/1, 109/1, 109/3-f, 109/5 ve 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İstanbul Anadolu 3. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan beraatine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 109/1, 109/3-f, 35, 62, 53 ve 51. maddeleri uyarınca erteli 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, dosya kapsamına göre cinsel istismarın meydana geldiğine ve sanığın cezalandırılması gerektiğine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun da gerçekleşmiş olduğuna ve eylemin teşebbüs aşamasında kalmadığına, teşebbüs nedeniyle indirim yapılmaması gerektiğine, kararın sanık aleyhine bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, hükümde aşağıda belirtilen husus dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Sanık hakkında beraat hükümleri kurulurken 5271 sayılı Kanun'un 230/2 ve 232/6. maddelerine aykırı olarak beraat hükmünün dayanağı olan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. Bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

B.Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alınarak, oluşa uygun kabule göre olay günü sanığın, on beş yaşından küçük mağdureyi ikna ederek boş bir inşaata götürmesi şeklindeki eyleminde, mevcut haliyle fiilin 5237 sayılı Kanun'un 109/1, 109/3-f. maddelerinde düzenlenen tamamlanmış kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuş, bu nedenle Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR