Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/11715 K.2024/5166

Suça sürüklenen çocuk (SSÇ) hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

SSÇ hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/1, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

SSÇ Müdafiinin Temyiz İsteği Kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Katılan mağdurun beyanları, SSÇ'nin savunması ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, kolluk kuvvetince 2559 sayılı Polis Vazife ve Salahiyet Kanunu'nun Ek 6. maddesine uygun olarak yaptırılan canlı teşhis işleminde katılan mağdurun SSÇ'yi teşhis edememesi karşısında katılan mağdura ikinci kez yaptırılan canlı teşhis işleminin mahkumiyet için yeterli delil niteliğinde olmadığı anlaşılmakla, SSÇ hakkında yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR