Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/11949 K.2024/6132

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

Sanığın farklı zamanlarda birden fazla kez katılan mağdurun göğsüne ve poposuna dokunduğu, cinsel organını katılan mağduru poposuna dokundurduğu iddiasıyla açılan kamu davasında, Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesi kararı ile atılı çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İsteği Katılan mağdurun olay zamanında sanığın eylemlerini cinsel olarak algılamaması durumunun eylemin suç vasfını ortadan kaldırmayacağını, olaydan sonra psikolojik olarak çok etkilendiğini, olay tarihlerindeki yaşı itibarıyla mağdurenin olayla ilişkili değerlendirme yapamacağının ve sanığa iftira atmasını gerektirir sebep olmadığının Mahkemece dikkate alınmadığını beyanla kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, İlk Derece Mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre; yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir. Ancak ; Sanık hakkında kurulan beraat hükmüne dayanak Kanun maddesinin hüküm fıkrasında gösterilmemesi Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen bir hukuka aykırılık olarak kabul edilmiştir.

IV. KARAR