Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/12026 K.2023/673

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2015 tarihli ve 2014/526 Esas, 2015/308 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı ile hakaret suçundan aynı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz istemi özetle, tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçlardan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılan ... ile katılan ...'ın evli oldukları, olay tarihinde ...'in kullandığı 0531...42 hattın 0538..95 no.lu telefondan arandığı, telefonu katılan ...'in açtığı, konuşmanın devamı sırasında telefonu eşi olan katılan ...'a verdiği, tarafların bir süre konuştukları ve telefonu sanık ...'in kapattığı, bu defa katılan ...'ın kendi hattı olan 0507...89 no.dan sanık ...'i aradığı sanığın savunmaları, katılanların beyanı, Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı kayıtlarından anlaşılmıştır.

Her ne kadar sanık ... ve katılan ... hakkında hakaret suçunu işlediklerinden bahisle kamu davası açılmış ise de, karşılıklı telefon görüşmesi sırasında hakaret suçunun karşılıklı olarak işlendiği kanaatine ulaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca sanığa hakaret suçundan dolayı ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

2. Her ne kadar sanık ... hakkında katılan ...'ye yönelik cinsel taciz suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmış ise de, sanık ...'in savunmalarında suçlamaları kabul etmemesi, katılanın soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki beyanlarında sanığın kendisini olay tarihinden bir gün önce yani 22.08.2014 tarihinde aradığı şeklindeki beyanına göre istenilen telefon kayıtlarından iddianamede belirtilen numaradan katılana ait hattın arandığına dair her hangi bir kaydın olmaması,

olay tarihinde ise katılan ile sanık arasındaki telefon görüşmesinde katılanın soyut anlatımı dışında tanık vs somut delilin bulunmaması nedenleri ile sanığın üzerine atılı cinsel taciz suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin, somut ve inandırıcı delil elde edilemediğinden 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümlerde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda kurulan beraat ve ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümlere yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2015 tarihli ve 2014/526 Esas, 2015/308 Karar sayılı kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,