Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/12514 K.2023/1771

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 21.05.2015 tarihli ve 2015/20562 Esas sayılı iddianamesiyle mağdureye yönelik reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan sanık ...'un ile çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan her iki sanığın cezalandırılması talep edilmiştir.

2. Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2016 tarihli ve 2015/818 Esas, 2016/33 Karar sayılı kararı ile sanık ...'un reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 104 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca neticeten 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlukları ile sanıklar ... ve ...'ın çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan aynı Kanun'un 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca neticeten 3'er ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.02.2020 tarihli ve 14-2016/82423 sayılı bozma görüşlü Tebliğnamesiyle Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların temyiz istekleri Müsnet suçları işlediklerine dair yeterli delil bulunmadığı halde mahkumiyetlerine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda dava konusu olayın "Olay tarihinde mağdurenin parkta bulunduğu sırada yanına sanık ...'un geldiği, ... ile mağdurenin bir müddet konuştukları, ...'un sanık ...'ı yanına çağırdığı, ...'ın araç ile yanına gelerek mağdureyi araç ile ıssız bir yere götürdükleri, bu arada sanık ...'un anal yoldan mağdureye karşı cinsel ilişkide bulunduğu" şeklinde gerçekleştiği kabul edilmiştir.

Mahkemenin bu kabulü ve hükme dair "Her ne kadar sanıklar atılı suçlamaları kabul etmemiş ise de; mağduren aşamalardaki beyanlarında olay günü sanıklarla birlikte ıssız bir yere gittiklerini, yaşının küçük olduğunu söylemesine rağmen ...'un kendisini öptüğünü, kaka yapılan yere ...'un penisini soktuğunu, acıyor deyince bıraktığını, daha sonra ... beni söylersen aileni öldürürüm diye tehdit ettiğini, kendisini ıssız yere götürenin sanıklar olduğunu dile getirmiştir.

Dosyadaki 16.03.2015 tarihli Ankara Adli Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim olunan raporda, mağdurenin 12.03.2015 tarihinde yapılan anal muayenesinde mukozanın ağrılı ve hassas olup saat 11.00 ve 12.00 hizalarında 7 ve 10 mm'lik yeni granülasyon gelişmeye başlamış fissürer bulunduğu, tespit edilen lezyonların ereksiyon halinde penis ya da benzer cesamette cismin anal yoldan vücuda duhulü ile usulünün mümkün bulunduğu belirtilmiştir.

Tüm dosya kapsamından; sanıkların suçtan kurtulmaya matuf beyanlarına itibar edilmeyerek sanık ...'un dosyada mevcut Adli tıp şube raporunda belirtildiği şekilde anal yoldan mağdureye karşı cinsel ilişkide bulunduğu, mağdurenin yaşının küçük olduğu, rızasının bulunmadığı, müşteki annesinin de şikayetçi olduğu, her iki sanığın mağdureyi alıkoydukları, sanık ...'un reşit olmayan ile rızası dışında cinsel ilişkide bulunduğu hususları sabit görülmüştür." şeklindeki gerekçesinin de usul ve kanuna, dosya kapsamına uygun olduğu yapılan temyiz incelemesi sonucunda kabul edilmiştir.

IV.GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşammalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli karada gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. Anılan nedenle bozma talep eden Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2016 tarihli ve 2015/818 Esas, 2016/133 Karar sayılı kararında sanıklarca öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz isteklerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye aykırı olarak oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,