Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/12754 K.2024/6365

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında cinsel taciz suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yargılaması sonucunda, Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanığın atılı suçtan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105/1-2.cümle, 105/2-e, 43/2, 62 maddeleri uyarınca 6740 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın atılı suçu işlediğine dair somut delil bulunmadığına, eksik araştırma ve yetersiz inceleme neticesinde hüküm kurulduğuna, olay yerinde keşif yapılması gerektiğine, tanık beyanlarına itibar edilmesi gerektiğine, katılan mağdurenin beyanlarının soyut olduğuna, mahkumiyet hükmünün bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Müzeyyen Vekilinin Temyiz İsteği

Sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesi gerektiğine, zincirleme suç hükümlerine göre yapılan arttırımın üst hadden yapılması gerektiğine, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinin hatalı olduğuna ilişkindir.

III.GEREKÇE

1.Sanık hakkında yargılama konusu eylem için, 5237 sayılı Kanun'un 105. maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2.Aynı Kanun’un 6/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 02.12.2015 tarihli mahkumiyet hükmü olduğu ve bu tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin geçmiş olduğu belirlenmiştir. Bu nedenle Tebliğnamede belirtilen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR