Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/13604 K.2024/7139

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

Kemer 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanığın, tuvalete götürdüğü mağdureyi öpüp vücudunun değişik yerlerine dokunduğu iddiasıyla açılan kamu davasında, sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan beraatine karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

Mağdurenin aşamalardaki olay anlatım şekli ve 02.07.2014 tarihli muayene raporu göz önünde bulundurularak, sanığın eylem sırasında cebir kullandığı iddiası nedeniyle, sanığın eyleminin sarkıntılık düzeyini aşarak çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturabileceği ve anılan suçu düzenleyen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik sonrası öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla davaya bakma,

delilleri değerlendirme ve suç vasfının tayini ile buna göre lehe kanunu belirleme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek 5235 sayılı Kanun'un 12 nci ve 5271 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi gereğince görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur. Bozma sebebine göre Tebliğnamedeki bozma sebeplerine iştirak edilmemiştir.

III. KARAR