Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/13725 K.2024/6435

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 21.06.2013 tarihli ve 2013/27210 Esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında, çocuğun cinsel istismarı suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması neticesinde, İstanbul Anadolu 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.01.2014 tarihli ve 2013/281 Esas, 2014/23 Karar sayılı kararı ile beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

2. İstanbul Anadolu 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.12.2015 tarihli ve 2014/290 Esas, 2015/481 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 103/1, 35, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

İddianame yerine geçen, Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararı okunmadan duruşmaya başlanıp sanığın sorgusu yapılmak suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 191/3-b maddesine muhalefet edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR