Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/13753 K.2024/6724

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının yargılama aşamalarında davadan haberdar edilmediği, İlk Derece Mahkemesince kararının tebliği üzerine kararı temyiz ettiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1 maddesi gereği diğer temyiz eden sanık müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.03.2016 tarihli ve 2015/220 Esas, 2016/89 Karar sayılı kararı ile sanığın katılan mağdureye yaklaştığı ve onu sıkıştırdığı, sol eli ile katılan mağdurenin sol baldırını ve kalçasını okşadığı, katılan mağdure bunu fark edip uzaklaşmaya çalışınca sanığın tekrar yaklaşarak eylemine devam ettiği, katılan mağdure beyanına göre eylemin toplam 2 dakika devam etmiş olduğu kabul edilerek sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/1,2.cümle, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Hükmün temyiz edilmesi iradesine ilişkindir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 103/1-1.fıkra, 3b, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması gerekirken oluş ve kabule uygun olmayan şekilde eylemde devamlılığın olmadığından bahisle yazılı biçimde hüküm kurulması, temyiz incelemesi sırasında tespit edilecek hususlar ile usul ve esas yönünden Kanun'a aykırı bulunduğundan kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş, açıklanan nedenlerle Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

A. Şikâyetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 Karar sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 237/2 maddesine göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığından Bakanlık vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcının Temyiz İstekleri Yönünden Gerekçede açıklanan nedenlerle İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,