Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/14048 K.2023/2380

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.01.2016 tarihli ve 2015/292 Esas, 2016/39 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından açılan davada, değişen su vasfına göre sanığın eylemi cinsel taciz kabul edilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun ( 5237 sayılı Kanun) 105 inci maddenin birinci fıkrasının son cümlesi gereğince 2 yıl hapis cezası ve aynı Kanun'un 116 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesi gereğince hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 02.07.2020 tarihli ve 14- 2016/105320 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık savunma, katılan ifadeleri, sanığın nüfus ve adli sicil kayıtları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın kendi savunmalarında da belirttiği gibi küçük kız çocuklarına karşı zaafının bulunduğu olay günü on yaşındaki mağdure ...'nin sabahleyin kardeşini okula bırakıp evine döndüğü sırada sanığın bu zaafının da etkisi ile mağdure ...'yi takip ettiği ve mağdurenin kaldığı apartmana mağdureden önce girdiği, birinci kata birlikte çıktıkları mağdureyi durdurup adını ve kaçıncı sınıfa gittiğini sorduğu, mağdureye benden korkma hadi kömürlüklerin olduğu yere gidelim dediği, mağdurenin de korkarak kaçtığı, mağdureye dokunmadığı,

olayın meydana geliş şekli de göz önünde bulundurulduğunda sanığın eyleminin cinsel istismar suçunu oluşturmadığı ancak taciz boyutunda kaldığı, sanığın izin almadan mağdureyi takip edip, birinci kata kadar çıkması eyleminin konut dokunulmazlığının ihlali mahiyetinde bulunduğu ve bu eyleminin sübut bulduğu sonuç ve kanaatine varılarak, sanığın sübut bulan mağdureye yönelik cinsel taciz ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan ayrı ayrı cezalandırılmasına, tekerrüre esas hüküm bulunması nedeniyle cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Cinsel Taciz Suçu Yönünden

1. Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz talebi yerinde görülmemiştir.

2. Suç tarihinin 28.10.2013 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

B. Konut Dokunulmazlığının İhali Suçu Yönünden

Konut dokunulmazlığının ihlali suçunun konusunun konut veya açık rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan iş yerleri ve eklentilerinin olduğu, olayda sanığın mağdureyi takip ederek oturduğu apartmanın içine girdiği anlaşılmakla, mahkemece kabul edilen eylemde konut dokunulmazlığının ihlali suçunun yasal unsurları oluşmadığından sanığın bu suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

A. Cinsel Taciz Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.01.2016 tarihli ve 2015/292 Esas, 2016/39 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Konut Dokunulmazlığının İhali Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.01.2016 tarihli ve 2015/292 Esas, 2016/39 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,