Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/14060 K.2024/6434

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.12.2015 tarihli ve 2014/308 Esas, 2015/228 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın, çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/1-b ve 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen kayıtlar ile dosya içeriğinden, Mahkemece kısa kararın açıklandığı oturumda sanığın başka suçtan dolayı cezaevinde hükümlü olduğunun belirlenmesi ve duruşmadan bağışık tutulmasına yönelik talep ile bu konuda verilmiş karar bulunmadığının anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesi uyarınca sanığın duruşmada hazır edilmesi veya SEGBİS aracılığıyla savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR