Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/14559 K.2023/592

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Turgutlu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.02.2016 tarihli ve 2015/668 Esas, 2016/207 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci ve ikinci cümlesiyle 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve

üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 16.07.2020 tarihli ve 14-2016/153323 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanığın temyiz isteği; temyiz etme iradesinden ibarettir.

2. O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; zincirleme suç hükümlerinin tatbikinin gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde katılan mağdure ...’nin saat 17.00 sıralarında çalıştığı iş yerinden kısa bir süre için ayrılması ile anılan mahalde bulunan ve öncesinde tanışıklığının bulunmadığı sanığın katılan mağdurenin yanına gelerek "Sen benim olsan bu akşam bize gelsene" şeklinde söylemde bulunup yanından ayrıldığı,

aynı gün içinde saat 19.00 sıralarında katılan mağdure ...’nin iş yerinden çıkış yapması üzerine anılan mahalde bulunan sanığın tekrar katılan mağdurenin yanına gelerek “Sen benim olsan, bu akşam bize gelsene" şeklinde sözler sarf ederek bir süre katılanı fiziki olarak takip etmesi üzerine katılan mağdurenin babası olan katılan ...’i arayarak bildirmesi üzerine katılan ...’in, oğlu olan tanık ... ile adı geçenlerin yanına giderek olaya müdahale ettikleri iddiası ile açılan kamu davasında eylem sabit görülerek sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında katılan ...'ye karşı hukuki anlamda zaman ve mekan birliği olmaksızın farklı zamanlar dahilinde birden fazla cinsel taciz eyleminde bulunduğu sabit olduğu halde 5237 sayılı Kanun’un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

a. Kabule göre; sanığın üzerine atılı eylemi suç tarihinde on sekiz yaşını ikmal etmeyen katılan ...'ye karşı gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca belirlenen alt ve üst sınır arasında temel cezanın belirlenmesi gerekirken aynı maddenin birinci cümlesi gereğince temel cazanın belirlenip devamında ikinci cümle uyarınca tekrar ceza tayin edilmesi,

b. Sanığın geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurularak 5237 sayılı Kanun’un 62 inci maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekirken kanun koyucunun aradığı anlamda, kanuni olmayan "Cezayı hafifletecek takdiri bir neden tespit edilemediğinden” şeklindeki yetersiz gerekçeyle söz konusu maddenin tatbikine yer olmadığına karar verilmesi karşısında o yer Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz isteği bu yönüyle yerinde görülmüştür.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Turgutlu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.02.2016 tarihli ve 2015/668 Esas, 2016/207 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve o yer Cumhuriyet savsının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,