Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/15686 K.2024/6235

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında katılan mağdureye yönelik nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın müsnet suçları işlediği sabit olmadığından beraatine karar verilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure ve Vekilinin Temyiz İsteği

Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyet kararı verilmesine yöneliktir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyet kararı verilmesine yöneliktir.

III. GEREKÇE

1. Mahkemenin gerekçesi ile tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak vicdanî kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. 2. Ancak; sanık hakkında hüküm kurulurken uygulama maddesinin hükümde gösterilmemesi suretiyle oluşan hukuka aykırılık, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak giderilmiştir.

IV. KARAR