Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/15730 K.2024/8425

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin/lerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda atılı suçtan mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Mağdure ile tanıkların beyanları arasında çelişkiler bulunduğuna, sanığın doktor tavsiyesine uygun olarak Çark caddesi üzerinde tempolu yürüyüş yaptığına, sanığın hemen arkasından yeşil tişörtlü ve elinde tespit bulunan bir gencin yürüdüğüne, mağdure ile tanıkların bu yeşil tişörtlü ile tartıştıklarının kamera görüntüsüyle sabit olduğuna, olay failinin bu genç olduğunu düşündüklerine, mağdure ile tanığın belirttiği yerde olayın gerçekleşmediğine, mağdure ile tanıkların kamera görüntülerinde görünen kişiler kendileri olmalarına rağmen bunu reddettiklerine,

kamera açısı dışında kalan bir yerde olayın olduğunu söyleyerek sanığın ceza alması için uğraştıklarına, mahkumiyet kararı verilmesinin hukuk kurallarına aykırı olduğuna, kabul anlamına gelmemekle birlikte eylemin şehevi nitelikte olduğu hususunun sabit olmadığına, kanun maddesini aynen yazarak hüküm kuran Mahkemenin alt sınırdan uzaklaşmasının doğru olmadığına, sanığın sabıkasız olduğuna, bütün duruşmaları takip ettiğine, yargılama sürecindeki davranışlarında bir olumsuzluk olmadığına, buna rağmen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62. maddesinin tatbik edilmemesinin yerinde olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2. Ancak; 5237 sayılı Kanun'un 61.maddesi uyarınca sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin birinci fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla aynı Kanun'un 3. maddesinin birinci fıkrasındaki "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki kanuni düzenleme karşısında, alt ve üst sınırlar arasında ceza miktarına yönelik takdir hakkı kullanılırken denetime olanak verecek somut gerekçeler gösterilmesi gerektiği gözetilmeyip kanundaki ifadelerin tekrarlanması suretiyle oluşturulan yetersiz gerekçeyle temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi,

3. 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinde düzenlenen takdiri indirimin uygulanmasına veya uygulanmamasına ilişkin kararların gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda kanundaki ifadeler tekrar edilerek denetime olanak vermeyecek şekilde oluşturulan soyut ve yetersiz gerekçeyle anılan maddenin uygulanmasından imtina edilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

4. Bozma sebebine göre Tebliğname'de onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,