Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/16168 K.2023/625

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ünye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.03.2016 tarihli ve 2013/309 Esas, 2016/189 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 27.09.2020 tarihli ve 14-2016/235785 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın Temyiz İstemi Olay günü sanığın kendisine yönelik taciz içerikli sözler söylemek suretiyle üzerine atılı suçu işlediğinin tüm dosya kapsamından anlaşılmasına göre cezalandırılması yerine beraatine hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Ünye Cumhuriyet Başsavcılığının 14.09.2015 tarihli iddianamesiyle mahkeme nezdinde sanık ... hakkında "Sanığın, 05.06.2015 günü saat 11.46 sıralarında mağdure ......******'ın kullanmakta olduğu 0 541 ..... ** ** numaralı GSM hattını 0 535 ..... ** ** numaralı GSM hattı ile arayarak telefonu açan mağdureye 'Nasılsın, senle arkadaş olmak istiyorum dediği' iddiasıyla cinsel taciz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca kamu davası açıldığı,

2. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda da. "Sanığın aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmeyerek, 'ben hatırlamadığım bir tarihte iş arkadaşım olan..... ******'e telefonumu kısa bir süre kullanması için vermiştim, bu dava açıldıktan sonra bu durumu hatırlayarak kendisine gidip sana telefon verdiğimde ... isimli bir bayanla arkadaş olmak isteyip istemediğini, söyleyip söylemediğini sordum.

O da bana ... isimli bir bayanla mağdure ...'ın arasının kötü olmasını istediği için bana ait telefon hattından mağdure ile böyle bir konuşma yaptığını söyledi' şekilde savunma yaptığı, mağdure ... ile tanık ...'nin uzun yıllar devam eden samimi arkadaşlıklarının bulunduğu, .... ****** isimli şahsın daha önce tanık ...'ye arkadaşlık teklif ettiği ve mahallede bunun dedikodusunun yapıldığı, mağdurenin kendisini telefon ile arayan kişinin kendisine 'sorun olmazsa telefon numarasını kimin verdiğini söyleyeyim, ... ******'dan aldım' dediğini belirttiği, katılan mağdurenin bu beyanının sanığın savunmasını desteklediği,

ayrıca katılan mağdurenin sanığı tanımadığını ve kendisini arayan kişinin sürekli 'sorun olmaz, sorun çıkmaz' şekilde konuştuğunu, ... ****** isimli kişinin de en belirgin özelliğinin bu kelimeleri sürekli kullanmak olduğunu belirterek, ... ******'ten şüphelendiğini belirttiği, açıklanan nedenlerle sanığın atılı suçu işlediğine dair şüpheden uzak delillerle kesin kanaate varılmadığı" şeklindeki Dairemizce de usul ve yasaya, dosya kapsamına uygun bulunan gerekçesine binaen sanığın atılı suçtan delil yetersizliğinden 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tetkik edilen tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış ve katılanın temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ünye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.03.2016 tarihli ve 2013/309 Esas, 2016/189 Karar sayılı kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,