Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/16334 K.2022/3799

dair İstanbul 18. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.01.2020 gün ve 2019/83 Esas, 2020/33 Karar sayılı hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden düzeltilerek esastan reddi ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm açısından esastan reddine müdafisi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü: Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan gerçekleştirilen yargılama sonucunda atılı suçtan beraatine dair ilk derece mahkemesince verilen kararla ilgili yapılan başvuru üzerine istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hüküm temyiz edilmiş ise de,

müsnet suçu düzenleyen 5237 sayılı TCK'nın 109/2. maddesinde yer alan hapis cezasının ağırlaştırıcı haller nazara alınmaksızın üst sınırının on yıldan az olması ve 5271 sayılı CMK'nın 286/2-g. maddesine göre üst sınırı on yıl veya daha az hapis cezasını gerektiren suçlarla ilgili ilk derece mahkemesince verilen beraat kararlarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükümlerin kesin olup, temyiz edilememesi karşısında, istinaf ilamında aynı Kanunun 286/2-a maddesinin sehven yazıldığı gözetilerek katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin CMK’nın 298. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derce mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

Mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında ilk derece mahkemesince sanığın olay günü evine zorla girdiği on beş yaşından küçük mağdurenin kıyafetlerini çıkardıktan sonra dışarıdan kapıya vurulması üzerine organ sokma eylemini tamamlamasına engel harici neden bulunmadığı halde kendiliğinden bıraktığı ve mevcut haliyle mağdurenin kıyafetlerini çıkararak boynu ile yanaklarından öpme şeklinde sübuta eren eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 103/1-c.1. maddesinde düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması karşısında söz konusu karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine düzeltilerek esastan reddedilmesi,