Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/16409 K.2023/731

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.04.2016 tarihli ve 2016/132 Esas, 2016/440 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası ile ikinci fıkrasının (d) bendi, 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 15.10.2020 tarihli ve 14-2016/257228 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi; suçu işlemediğine, indirim hükümlerinin uygulanmayıp erteleme ve para cezasına çevrilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ve dosyanın tetkikinden anlaşılacak sair nedenlerle bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece "Mahkememizce yapılan yargılama, toplanan deliller, sanık savunması, katılan beyanı,06/01/2016 tarihli rızaen telefon inceleme tutanağı,08/01/2016 tarihli CD inceleme tutanağı, ve tüm dosya kapsamından; sanığın sürekli olarak evli olan katılanı telefonla aramak ve facebook adresinden mesaj ve arkadaşlık isteği göndermek sureti ile arkadaş olmak konusunda ısrarlı bir şekilde rahatsız ettiği ,

telefon ve mesajlarına karşılık bulamayınca katılanın çalıştığı kuruma giderek sürekli olarak izlemek sureti ile katılanı taciz ettiği ve böylelikle sanığın eylemine uyan cinsel taciz suçunu işlediği sabit kabul edilerek,bu suçtan cezalandırılmasına karar verilmiştir.Sanığın bu suçu elektronik haberleşme araçlarının sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle işlediği anlaşıldığından,sanığa hakkında TCK'nun 105/2-d maddesinin uygulanması ihtimaline binaen CMK 226 maddesi gereğince sanığa ek savunma hakkı tanınmış ve sanık hakkında TCK'nun 105/2-d maddesi uygulanmıştır.Sanığın 21/12/2015-06/01/2016 tarihlerinde ve bu tarihler arasında

katılanı aramak,katılana mesaj göndermek,katılanı işyerine gidip izlemek suretiyle cinsel taciz suçu birden fazla farklı tarihlerde katılana karşı işlediği anlaşıldığıdan sanık hakkında TCK'nun 43/1 maddesi uygulanmıştır.Sanığın geçmişi,suça eğilimli kişiliği dikkate alınarak,sanık hakkında takdiren TCK'nun 62 maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Sanığın Çal Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/80 Esas, 2009/18 Karar sayılı ilamı ile silahla tehdit suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükümlü bulunduğu, kararın 19/03/2013 tarihinde kesinleştiği,sanığın davaya konu suçu tekerrür süresi içinde işlediği ve bu nedenle mükerrir olduğu anlaşılmıştır.

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olması,yeniden kasıtlı bir suç işleyen sanığın pişmanlık duyduğundan söz edilemeyeceği dikkate alındığında, sanığın yeniden suç işlemeyeceği yönünde mahkememizde kanaat oluşmaması nedeniyle sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." şeklindeki gerekçeyle karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Katılanın aşamalardaki samimi anlatımları, telefon inceleme tutanağı ve CD inceleme tutanağına göre; sanığın katılana telefon ve sosyal paylaşım sitesinden mesaj ve arkadaşlık isteği gönderdiği, katılanın karşılık vermemesi üzerine çalıştığı kuruma giderek katılanı izlediği tüm dosya kapsamında anlaşıldığından mevcut haliyle eylemin bir bütün halinde 5237 sayılı Kanun'un 123 üncü maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek cinsel taciz suçundan mahkumiyet kararı verilmesi nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamedeki onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.04.2016 tarihli ve 2016/132 Esas, 2016/440 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,