Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/16796 K.2024/7992

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Mağdurenin uzun yıllar devam eden istismar eylemlerini annesi olan ... ve tanık olan arkadaşı ...'ya anlatmış olmasına rağmen, sonuçsuz kalan eylemlerle ilgili olarak şikayetten önce sanığın bu eylemlerini ispat amacıyla kayda alındığı hususu değerlendirildiğinde eylemlerin mağdurenin rızası ile gerçekleştiğinin söylenemeyeceğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçede açıklanan nedenlerle Ödemiş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,