Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/17252 K.2024/8693

İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmedilen ceza miktarına göre 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın nitelikli cinsel saldırıya teşebbüsten mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Özetle, suçun sübuta ermediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Eylemin 21.06.2015 tarihinde gerçekleştiğinin iddia edilmesine rağmen, 23.06.2015 tarihinde katılanın eşinin sanığı yaralaması eyleminde alınan ifadesinde sanık tarafından eşinin cinsel saldırıya uğradığından bahsetmemesi, 29.06.2015 tarihinde ek beyanda bulunarak sanığı, eşine cinsel saldırıda bulunmasından dolayı yaraladığını belirtmesi üzerine soruşturmaya başlanılması, taraflar arasında eskiye dayalı husumet bulunması, intikalin geç yapılması ve doğal olmaması ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı nazara alınarak beraatine karar verilmesi yerine hükmedilen mahkumiyet kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,