Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/19334 K.2024/6458

Sanık hakkında kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı, tehdit ve şantaj suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102/2-1.cümle, 3-d ; 106/1-1.cümle, 2-a ; 107/2, 43/1, 58/6, 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Gebze 2.Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın nitelikli cinsel saldırı, tehdit ve şantaj suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Vekilinin Temyiz İsteği Mahkeme gerekçesinin yetersiz olduğuna, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine, evli olan katılanın husumeti bulunmayan sanığa iffetini ortaya koyarak iftirada bulunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, sanığın savunmalarının tutarsız olduğuna ve saire ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

IV. KARAR