Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/20170 K.2024/8914

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali, cinsel taciz suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda İzmir 31. Asliye Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Sanığın mağdurenin rızası dahilinde suça konu eve girdiği, cinsel taciz ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarının unsurlarının oluşmadığı, tüm dosya kapsamı incelendiğinde cinsel eylemlerin mağdurenin rızası ile gerçekleştiğinin anlaşıldığı, mağdurenin soruşturma aşamasında çelişkili beyanda

bulunduğu ve kovuşturma evresinde dinlenilmemesi sebebiyle şikayetin hak düşürücü süresinin dolduğu, eksik inceleme ile karar verildiği, sanığın atılı suçlardan beraat etmesi gerektiği, takdiri indirim hükümlerinin uygulanmamasının usul ve yasaya aykırı olduğu, sanığın lehine olan uygulama maddelerinin tesis edilmediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B. Konut Dokunulmazlığının İhlali ile Cinsel Taciz Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden 1. Sanığın yargılama konusu konut dokunulmazlığının ihlali ve cinsel taciz suçları için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105/1-1. Cümlesi ve 116/4. maddesi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 24.05.2016 tarihli mahkumiyet hükümleri olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR