Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/20678 K.2025/5484

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair hükmün istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılıp tüm artırımların üst sınırdan yapılıp takdiri indirim uygulanmadan cezalandırılması talebine ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle sanığın üst sınırdan cezalandırılması ile vekalet ücreti talebine ilişkindir.

C. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Özetle sübuta, çocukların annesi tarafından doğrudan emanet edilmesi gibi bir durum söz konusu olmadığından sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103/3-d maddesinin uygulanamayacağına, hükmün bozulması talebi ile dilekçesinde yer alan diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, 5271 sayılı Kanun'un 34/1, 230, 289/1-g maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının, Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi,

ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilleriyle bunun hukuki nitelendirmesinin belirtilmesi suretiyle delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği ve Mahkemenin hangi eylem ya da eylemleri kabul ettiğine dair denetime elverişli gerekçe içermeden yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle Anayasanın 141. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 230. maddesine muhalefet edilmesinin aynı Kanun'un 289/1-g maddesinde düzenlenen hukuka kesin aykırılık hali olarak düzenlendiği gözetilmekle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR