Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/2451 K.2022/8004

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin anlatımları, savunma, Adli Tıp Kurumu Ankara Grup Başkanlığı Biyoloji İhtisas Dairesinin 19.09.2013 ve 26.11.2013 tarihli raporları ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, suç tarihinde on sekiz yaşından büyük olup, yüzde yetmiş oranında özrü ile orta derecede mental retardasyon rahatsızlığı bulunan mağdurenin tek başına mahkumiyet için yeterli olmayan soyut beyanları dışında sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,